Dit wassalon

Ik zit in dit wassalon.

Er komt een man naast me zitten van 37 jaar.
Hij zegt: ‘ik ben Mo, Mo van Mohamed.
Een Mokro van Borgerokko,
zo noemen ze dat tegenwoordig.
Grappig hé?’

Hij vertelt me dat hij de nachtdiensten doet als taxi-chauffeur:
‘De nacht is donker, mevrouw,
ik kan het niet meer bijhouden,
de keren dat ik werd opgebeld door mensen die van het dak willen springen.
Gelukkig heb ik mijn geloof, dat brengt krachtige verhalen met zich mee.
Dan probeer ik hen terug te doen geloven in het leven.
Vraag me niet hoe of wat, ik doe dat gewoon, ik overtuig.
Meestal vragen ze me dan om hen naar huis te brengen in plaats van naar dat dak.’

Hij neemt een hap van een witte eclair.
‘Smaakt het?’
‘Ja, soms een bruintje, vandaag een witteke,
soms een bavarois, soms een pruimentaartje.
Kort samengevat: elke dag een lekkernij.’

Ik zit in dit wassalon.

Een kleine jongen met een zwart meisjeskapsel komt naast me zitten.
Hij zegt: ‘Ik ben een jongen, geen meisje. Raad eens hoe oud ik in december word?’
‘8?’
‘Correct.’
‘Raad eens hoe oud ik ben.’
’62?’
‘Ik ben 30’ zeg ik.

‘Leef je nog als je 90 bent?’ vraagt hij.
‘Misschien’ zeg ik, ‘misschien ook niet.’
‘Wat gebeurt er als we doodgaan?’ vraag ik hem.
‘Een begrafenis’ zegt hij.

Ik zit in dit wassalon.

Een man met een grijze baard komt naast me zitten,
hij ziet eruit als een kunstenaar,
maar hij verkoopt boeken in zijn antiquariaat.

Ik zeg hem dat er mensen zijn die ’s nachts van het dak willen springen,
maar dat we elkaar kunnen overtuigen van het leven.
Alsof we elkaar tekens kunnen geven om te blijven leven.
Soms heb ik dat, dat alles precies een teken wordt.

Hij zegt:
‘Schrap die precies maar, mevrouw.
Het leven is een een teken.
Het leven is magisch.
Elke keer als ik een boek in mijn winkel opensla
-élke keer-
krijg ik een passage te lezen die op dat moment belang heeft voor mij.
En de grap is:
Je moet er niks voor doen.
Gewoon: zitten, vertrouwen en kijken.’

Ik zit nog steeds in het wassalon.

Het jongetje komt weer naast me zitten met een boek op zijn schoot.
Hij vertelt me een verhaal over een slang, een mes, een held en een meisje met een kleine snee in haar arm.

Ik zit nog steeds in het wassalon.

IMG_1552

Tekening door Tom Clement

Deze tekst kwam tot stand dankzij het Wassalon project, een nieuw project waarbij Tom Clement telkens een week lang tekent in een wassalon in een Antwerpse wijk en een schrijver uitnodigt om te schrijven. Ik draag deze tekst op aan Wassalon Insal te Borgerhout. (meer info op http://marthatentatief.be/voorstelling/wassalon)

 

Advertenties

4 thoughts on “Dit wassalon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s