Ik verdraag de liefde (ter ere van 2018)

We vierden die nacht het jaar 2018 op een feest aan de Charlottalei.

Ik ga meteen over naar één van de spannendste momenten van de avond:

Ik ging naar de wc en er kwam een man binnen. Ik vond hem sexy. Extreem sexy. Hij zei dat hij ook moest. Ik zei – zittend op de wc, met mijn panty en glitterjurk aan mijn enkels – dat ik hier eerst was. Hij nam zijn geslacht uit zijn broek en plaste in de wasbak. Daarna bleef hij voor me staan en keek mij schaamteloos aan terwijl ik probeerde te plassen. Ik zei dat het niet lukte als hij naar me keek. Hij vertrok.

Iemand vroeg me of ik hem had gepijpt op de wc. Ik heb niets tegen mannen of vrouwen die voor elkaar op de knieën gaan in openbare ruimtes. Meer zelfs: ik vind het ontzettend geil. Toch vond ik het een vulgaire vraag.

Ik weet niet meer hoe het juist gebeurde, maar even later stonden de sexy man en ik elkaar te kussen op het feest. Zijn hand rustte op mijn borst. Had ik het daar gelegd? Lag zijn hand op mijn t-shirt? Of raakte zijn hand mijn naakte borst? Kon iemand ons zien?
Kon dit moment langer duren?

De kus stopte, ik danste met een vrouw met een roze pruik en volgens mij kuste ik haar ook.

Ik wandelde met een andere man naar een ander feest. Hij zei me dat hij een filmregisseur was en ik kreeg de indruk dat hij zichzelf succesvol vond. Hij vertelde me over enkele projecten in Hollywood en ik zei dat ik pijn had aan mijn voeten en dat hij me moest dragen.

Ik mocht op zijn rug springen en het deed me deugd om door hem gedragen te worden, mijn lijf dat op zijn lijf kon rusten. Ik was deze man dankbaar en als hij wat minder ernstig over succesvolle projecten in Hollywood had gepraat, had ik hem misschien ook gekust.

Het andere feest was in een oude fabriek en het mooie was dat ik de sexy man nog eens mocht ontmoeten op de wc. We kusten nu voor een tweede keer en hij zei: ’sorry, ik kan geen liefde verdragen.’

Dat was de uitspraak die ervoor zorgde dat onze wegen zich scheidden. Ik kon het toch niet laten om hem nog één keer heel lang te kussen. Om hem te pesten heb ik dat op de meest liefdevolle manier gedaan die ik op dat moment voor handen had (ik streelde zijn kaaklijn enzovoort).

Maar goed, als je geen liefde kan verdragen, houdt het op. Hoe dan ook: hij was de mooiste man van het hele feest en we zijn misschien niet op de knieën voor elkaar gegaan, maar we hebben elkaar gekust en het was heerlijk. Ja, het was heerlijk.

Even een klein intermezzo ter ere van het nieuwe jaar:

Ik verdraag de liefde. En daar ben ik heel tevreden over. Ik heb enorm veel zin in om mijn zoektocht naar een bevredigend, onevenwichtig en rijk liefdesleven verder te zetten. Ik ben hierbij zelfs bereid om mijn elegantie te verliezen. En er eens goed mee te lachen. Of te wenen. Dat kan natuurlijk ook.

Dat wordt mijn mantra voor 2018.
Dat ik de liefde verdraag.
En dat ik daarvoor met plezier door de knieën ga. In de figuurlijke zin dan. Of in de letterlijke zin.  Dat kan natuurlijk ook.
Ik verdraag de liefde.
Ik verdraag de liefde!

Oké. Einde van het intermezzo.

Waar waren we?
Op het feest in de oude fabriek.

Ik wilde het feest verlaten, maar kon de uitgang niet vinden. Een man die niet tegen me sprak, nam mijn hand vast en leidde me naar de uitgang. Ik stapte in een taxi die eigenlijk voor iemand anders klaar stond.

De taxi-chauffeur was een zwarte man van twee meter lang in een beige kostuum. Hij kwam uit Kameroen en vertelde me over zijn land terwijl er Afrikaanse muziek door de boxen klonk. Hij zei dat hij zijn land zo erg miste en er stroomden tranen over mijn wangen. Hij zei: You are such a nice lady. 

Ik keek naar zijn handen op het stuur en zei dat ik nog nooit van mijn leven zo’n gigantische handen had gezien. Hij legde zijn hand op mijn hand. Ik was verwonderd door zijn warme, zwarte hand, die zeker dubbel zo groot was dan de mijne. Ik zei: Can I kiss you?

Duane Michals

Foto door Duane Michals

Advertenties

Iets anders

Ik was op een punt gekomen dat ik zo was vernederd door een man dat het ademruimte bood.

Ik begreep niets van hem, van hoe hij gromde, hoe hij sprak, hoe hij me aanraakte, hoe hij bewoog, wat hij me schreef, ik was met andere woorden verliefd op hem.

Op de tweede (en tevens al de laatste) nacht sliep hij 15 uur aan een stuk in mijn bed. Ik beschouwde het als een compliment dat hij zo diep sliep in mijn kamer, in mijn bed, in mijn bijzijn. Achteraf gezien vind ik het zielig van mezelf, dat ik ontroerd werd door een man van wie ik dacht dat zijn slaap een compliment voor me was. Het is heel helder dat slapende mensen geen complimenten communiceren. En toch, je had het moeten zien, het was zo mooi, zo mooi dat ik er 15 uur van wakker lag, gewoon naar hem keek. Hij, als een kind dat eindelijk slaapt en niet gewekt mag worden.

Niet bewegen. Rustig blijven liggen. Genieten van zijn ademhaling. Opletten als hij praat in zijn slaap. Proberen de brabbels uit zijn dromen te ontcijferen. Hopen dat we nog eens zullen vrijen als hij wakker wordt. Hopen, hopen, hopen.

Hij werd wakker en we hadden seks. Hij gaf me een orgasme terwijl ik op mijn zij lag. Ik denk dat het er mooi uitzag, dat wij er mooi uitzagen.

‘Ga je verliefd op me worden?’ vroeg hij.
‘Ja’ zei ik.
‘Dan wil ik je liever niet meer zien, ik hoop dat je dat begrijpt.’

Dit is het moment dat hij weg gaat, dat spreekt voor zich.

Oké. Rustig blijven. Alles wat hij heeft aangeraakt in de wasmachine. DNA uitwissen. Zelfs de aansteker die hij vergat, in de vuilbak. 

‘Had je me nog wél willen zien als we gewoon seks zouden hebben?’ vroeg ik in een sms’je.
‘Nee, ik had je nog een keer willen zien als je iets anders van me had gewild.’
‘Iets anders?’

Is dit een raadsel?

Los het raadsel op.

Tussentijds inzicht:
Slapende mannen houden niet per se van je, nee, slapende mannen slapen gewoon.

En toch vond ik, dat de manier waarop ik toen op mijn zij lag, en hoe hij mijn trillende lichaam na het orgasme opving, iets teders had.

Los het raadsel op.

Het raadsel roept intense wraakgevoelens in me op omdat het een onoplosbaar raadsel is.
Hij wil dat ik iets anders van hem wil,
en het is niet gewoon seks, het is geen verliefdheid, maar iets anders.
Iets waarvan hij het bestaan nog niet kent,
alsof mijn verlangen een geheim over hem zal onthullen.

Ik probeerde ook maar een manier te vinden om elkaar structureel te zien.
En nu zit ik hier in mijn living
en ligt er nog steeds een man in mijn bed die nooit door mij zal gewekt worden.

Tussentijds inzicht:
Wie in een bed ligt, kan niet worden opgevangen. Mannen die je vasthouden na een orgasme, vangen je niet op. Ze geven je gewoon een orgasme.

emmet gowin

Foto: Emmet Gowin

Vrijdag

Vandaag ben ik in de war over het concept van de minnaar.
Ik heb er namelijk al velen gehad.

Definitie van de minnaar:
De minnaars zijn niet per se getrouwde mannen.
De minnaars zijn al diegenen die we liefhebben maar waarvan we al op voorhand weten dat er geen toekomst met hen mogelijk is, en misschien is dat juist de reden waarom we zo naar hen verlangen.

Geen toekomst dus,
en toch:
De minnaar is onze meest intieme vertrouweling,
de minnaar troost ons, de minnaar houdt ons vast.

Een man stuurde me vannacht een sms’je met de vraag:
‘Word ik één van uw minnaars?’
Ik stuurde terug:
‘Oké, maar wat doen we dan met de toekomst?’

Ik kreeg nog geen antwoord.

Dus ja, ik ben nog altijd in de war.

Gelukkig heb ik een gebruiksaanwijzing ontwikkeld voor mensen die in de war zijn.
Mensen die in de war zijn –  over de liefde, de toekomst – dienen zich zo snel mogelijk te begeven naar de dichtst bijzijnde boekenkast.
Neem nu een boek, vertrouw uw intuïtie.
Oké.
Concentratie.
U heeft nu het juiste boek gekozen.
Sla het boek open.
Lees de zin waar u zich het meest toe aangetrokken voelt.
Lees deze zin als een boodschap.
Lees deze passage als een uit te voeren taak.

Je kan het leven, leven als een teken.

Mijn zin komt van de Franse schrijfster Marguerite Duras.
Ze schrijft:
Je moet veel van mannen houden. Heel veel. Heel veel van ze houden om van ze te houden. Anders is het onmogelijk, dan kun je ze niet verdragen.

Deze tekst kan ook beluisterd worden op: https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer

Donderdag

Vandaag geluncht met Pauline. Ze vertelde me haar dagindeling: elke ochtend om 6 uur op, de trein richting Brussel, ééntonig werk, om 17 uur terug naar huis, 20 minuten spenderen met de baby, een slechte serie kijken, in slaap vallen, opstaan enzovoort.

Ze is zo kapot van haar werk dat ze sinds een tijdje amper kan praten, drie abcessen in haar mond waarvan er twee zijn ontploft.

Ze zei: ‘Elke dag opnieuw en ik heb niet de indruk dat iemand er gelukkiger op wordt: mijn baas niet, mijn baby niet, mijn man niet en ik al zeker niet.’

Ik raadde haar aan om zo snel mogelijk ontslag te nemen.

Ze zei: ‘Onmogelijk, er moet te veel worden betaald, het huis en de auto, en nog een nespresso koffie-apparaat en de vakantie naar Marrakech.’

Ze zuchtte, legde nog een ijsblokje op haar tong en kreeg plots een inzicht:

‘Ik zou zo graag naar de bank rijden en hen vragen: Is het goed dat ik eens voor één keer een joker inzet? Eén maand eens niets afbetaal? Eén keer een joker, omdat ik het even niet weet. Omdat ik nog wat dingen heb uit te zoeken, met mijn man, met mijn baby, met mezelf. Eén keer een joker, please, omdat ik zo graag eens zou plat liggen, liggen en niet meer opstaan. Zodat ik eens zou kunnen nadenken, echt nadenken, over wat ik wil.’

Ze stond op, rekende haar ici-tea af en ik vroeg haar:

‘Wat ga je morgen doen?’

Haar besluit was helder:
‘Morgen gaat de wekker en sta ik op.’

Deze tekst kan ook beluisterd worden op: https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer

 

Woensdag

Gisterenavond ben ik naar een toneelvoorstelling van Jan Decorte gegaan. Hij zat op een stoel en sprak het publiek toe: “Ik wil intiem met jullie zijn, ik verlang ernaar dat onze levens zich met elkaar verweven.”

Ik vind dat best wel krachtig: gewoon op een stoel zitten, en dat verlangen uitspreken. Ik zou dat verlangen ook heel graag willen uitspreken. Er eens komaf mee maken, het simpelweg mededelen, dat ik er zo naar verlang, dat onze levens zich verweven.

Beste lezer, heeft u ook zo iemand, iemand waarmee u uw leven wil verweven? Iemand die daar totaal niet van op de hoogte is?

Ik daag u uit om nu naar die persoon te gaan, gewoon gaan, niet twijfelen, gaan! Bij aankomst gaat u op een stoel zitten en zegt u tegen de betreffende persoon:
“Hier volgt een intieme mededeling.”
U ademt diep in en zegt zo eenvoudig en neutraal mogelijk:
“Ik verlang er zo naar dat onze levens zich met elkaar verweven.”

Ik kan het iedereen aanraden, ik heb het namelijk zojuist zelf gedaan.
Hij heeft aandachtig geluisterd, op een beleefde manier, nee, daar kan ik niets van zeggen.
Toen ik klaar was, stond hij op en zei:
“Mooi en misschien tot later.”

Dat was het.

Succes ermee.

Deze tekst kan ook beluisterd worden op: https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer

 

Dinsdag

Ik ben deze morgen goed opgestaan. Ik heb enkele minuten naakt op Nasty Girl gedanst van Destiny’s child. Ik denk dat mensen die ’s ochtends in hun blootje op Nasty girl dansen in staat zijn om de wereld te redden.

Tot zover heb ik dat  – voor alle duidelijkheid –  nog niet gedaan, maar ik heb wel al wilde plannen in die richting.

Ik ging die middag op bezoek bij Tom. Tom heeft liefdesverdriet en ik vroeg hem of hij een psycholoog overwoog. Hij zei dat hij nog in staat is om elke dag te koken. Mensen die elke dag koken zijn niet geestesziek en kunnen perfect functioneren in deze maatschappij.

Hij bekende me dat hij vanochtend toch zachtjes aan het huilen was toen hij in zijn eentje de selder aan het snijden was, maar toen hij de selder aan het eten was, fluisterde hij zichzelf toe: ‘De selder smaakt mij, de selder smaakt mij, deze selder is gewoon echt heel lekker en goed gesneden.’

Ik had het gevoel dat hij door het bovenhalen van de selder weer op instorten stond dus heb ik hem getroost met de woorden: ‘Niet twijfelen Tom, mensen die selder snijden hebben geen psychologische bijstand nodig en zijn een voorbeeld voor deze samenleving, daar ben ik echt heel zeker van.’

Hij glimlachte en ik had het gevoel dat ik enkele seconden zijn wereld had gered.

Deze tekst kan ook beluisterd worden op https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer

 

Maandag

Vandaag zei ik een vriend van me, Benny, dat ik me soms alleen voel. Hij zei dat wij geen echte eenzaamheid kennen. Wij hebben een huis, wij liggen niet in een park te bevriezen. Als wij ziek of triest zijn wordt er geld op onze rekening gestort.

Hij heeft gelijk, ik gedraag me als een verwende navelstaarder. Ik verlaat mijn huis en ga een pita met feta eten op het Sint-Jansplein.

Ik flirt even met de jongen die me bedient. Hij ziet er prachtig uit, als een jonge sultan. Hij vertelt me dat hij alleen woont op Linkeroever en ik beeld me in hoe een affaire met hem er zou uitzien. Ik denk: experimenteel, underground en kinky.

Soit.

Hij vraagt me 11 euro 50. Ik betaal gepast en ga met mijn plateau aan een tafeltje zitten.

Naast mij zit een 40-jarige man naar een Youtube filmpje te kijken getiteld: How to make an amazing dining table? Ik vind het zo rustgevend om tien minuten lang naar iemand te kijken die binnenkort een amazing dining table gaat maken.

Ik loop naar mijn appartement, maar als ik binnenkom, kan ik het geluid van mijn ijskast niet meer uitstaan. Ik dus terug naar buiten richting de Fnac. In de Fnac koop ik een boek. Het boek is geschreven door een man die eergisteren in mijn bed lag. Het windt me op om op die manier een onbekende te leren kennen. Ik alleen in mijn bed met zijn boek.

Ik zal nog even onthullen hoe we de liefde bedreven, ik en en die man dan: als beesten. Voila. Dat was het.

Tot hier de mooie herinnering.

Nu lig ik nog steeds in bed met zijn boek.

De mooiste zin tot nu toe is: ‘Ik ben danig in de war, alsof ik me aan niets kan vasthouden, zo maar wat ronddobber tussen uitersten.’

Nog even de kort situatie: ik in mijn bed met zijn boek, nog steeds het geluid van die zeurende ijskast, die nog niet eens gevuld is.

Nog eens de herinnering: wij als beesten.
Ik word er onrustig van.
Ik ga naar www.youtube.com
en zoek op: How to make an amazing dining table?  

 

Deze tekst kan ook beluisterd worden op https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer